Psychoterapia dzieci i młodzieży

Dla kogo?

Od kilkuletnich dzieci do już prawie dorosłej młodzieży.

Jakie problemy?

Najczęściej problemy dostrzega rodzic, nauczyciel, czy inna uważna osoba z otoczenia dziecka. To ona też staje się inicjatorem wizyty u psychologa. Sporadycznie na taki pomysł wpada sama młodzież. W przeważającej części są to problemy z zachowaniem – np. zachowaniem agresywnym, nadmiernie lękowym, wycofaniem się z kontaktów społecznych, nadmierną koncentracją na swoim wyglądzie i wadze, utratą dotychczasowych zainteresowań. Posługując się kategoriami diagnostycznymi, pomocy psychoterapeuty warto szukać w przypadku zaburzeń hiperkinetycznych, zaburzeń zachowania, zaburzeń emocjonalnych (lęk przed separacją, fobie, lęk społeczny, zaburzenia związane z rywalizację w rodzeństwie, uogólnione zaburzenia lękowe), zaburzeń funkcjonowania społecznego (mutyzm, zaburzenia przywiązania), innych zaburzeń zachowania i emocji (moczenie, zaburzenia odżywiania), zaburzeń depresyjnych.

Metoda pracy:

Kontrakt terapeutyczny ustalony zostanie po konsultacji psychologicznej, na którą zostanie zaproszona cała rodzina. Może okazać się, że praca wymagać będzie kontaktu i spotkań z rodziną, nie tylko z dzieckiem. Nie zawsze będzie to jednak psychoterapia rodzinna – może okazać się, że rodzina w pełnym składzie zaproszona zostanie na pierwszych kilka spotkań, a poszczególne problemy rozwiązywane będą z samym dzieckiem lub z samymi rodzicami. Wskazane mogą okazać się spotkania psychoedukacyjne dla rodziców. Niekiedy główny akcent położony zostanie na pracę indywidualnym z dzieckiem czy nastolatkiem. Terapeuta może uznać za znaczące oddziaływanie szerszego otoczenie dziecka – wtedy w czasie terapii wymagana będzie współpraca z nauczycielami, rówieśnikami, czy dalszą rodziną.