„WNUKI NOWE, PRAWDY STARE” – WARSZTAT UMIEJĘTNOŚCI WYCHOWAWCZYCH DLA SENIORÓW

Warsztaty dla seniorów.Założenia:

Pojawienie się dzieci to rewolucja nie tylko dla rodziców. Zmiany maja znacznie szerszy zasięg, role zmieniają się w całej rodzinie. Dzieci stają się rodzicami, a rodzice dziadkami. Jak każda zmiana, tak i ta bywa trudna do przyjęcia. Nowe zadania, różne pomysły ich realizacji, chęć podzielenia się własnym doświadczeniem bywa przyczyną niejednego konfliktu pomiędzy rodzicami i dziadkami. Spory o ubieranie maluchów, sposób odżywiania, i co kluczowe sposób wychowywania stają się nieodłącznym elementem niejednego rodzinnego spotkania. Warto jednak nie zapominać o podstawowej wartości, która leży u podłoża tych dyskusji. Chodzi wszak o dobro dziecka. Tego chcą zarówno dziadkowie, jak i rodzice. Stoją zatem po tej samej stronie, choć czasem silne emocje nie pozwalają im tego dostrzec. Może warto zatem znaleźć wspólny języka ?
Warsztat „Wnuki nowe, prawdy stare” jest propozycją dla babć i dziadków, którzy, czerpiąc ze swoich umiejętności wychowawczych oraz warsztatowych propozycji, chcieliby poszukać nowych odpowiedzi na wychowawcze wyzwania, jakie stawiają przed nimi wnuki. W ramach treningu zapoznają się z całościowym modelem wychowania, którego podstawowy element stanowi budowanie dobrej relacji z dzieckiem. Budowanie tej relacji jest kluczowym zadaniem wychowawczym, a wyjątkowy kontakt wnuków z dziadkami, czas i energia, które poświęcają wnukom, może zaowocować niezwykłymi rezultatami. Uczestnicy będą mieli możliwość zapoznania się z propozycjami zasad dobrej zabawy z dzieckiem, empatycznej komunikacji, mądrego chwalenia, wydawania skutecznych poleceń. Warsztat stanie się również okazją do przyjrzenia się własnym reakcjom w kontaktach ze swoimi dziećmi i poszukania sposobów stanowczego, choć łagodnego sposobu wyrażania swoich opinii.

 

Odbiorcy:

Wszystkie babcie i dziadkowie, babcie przyszywane i przyszywani dziadkowie, ciocio-babcie i wujko-dziadkowie, którzy uczestniczą w wychowaniu podopiecznych.

 

Cele:

Zapoznanie uczestników z całościowym modelem wychowania, opartym o budowanie dobrej relacji z dzieckiem. Wzmocnienie uczestników w kluczowych kompetencjach wychowawczych – umiejętności budowania relacji poprzez zabawę, uwagę, empatyczną komunikację. Przedstawienie sposobów stawiania granic, wydawania poleceń, podstaw narzędzi dyscyplinujących. Analiza sytuacji trudnych, wprowadzenie podstaw asertywnej komunikacji.

 

Metody prowadzenia:

Warsztat oparty o metody aktywne – ćwiczenia angażujące uczestników, umożliwiające przetestowanie nowych umiejętności, modelowanie za pomocą filmów, odgrywanych scenek, opisanych przypadków, dyskusje i omówienia.

 

Warsztaty dla seniorów.Program:

Warsztat dwudniowy, zajęcia w godz. 9.00-16.00.

I dzień

I. Relacja to podstawa

  • Wprowadzenie
  • Przedstawienie modelu wychowania „Dom dla dziecka”
  • Zabawa – znaczenie, zasady, pomysły
  • Empatyczna komunikacja

II. Potęga uwagi.

  • Znaczenie uwagi.
  • Chwalenie jako forma kierowania uwagi.
  • Nagrody.
  • Podsumowanie pierwszego dnia zajęć.

II dzień

I. Bezpieczne granice.

  • Wprowadzenie.
  • Zasady.
  • Wydawanie poleceń.
  • Podstawowe techniki dyscyplinujące. Konsekwencje. Ignorowanie.

II. Moje dzieci mają dzieci – jak sprostać nowym wyzwaniom.

  • Zmiana perspektywy.
  • Podstawy asertywnej komunikacji.
  • Praca nad własnymi zasobami.
  • Podsumowanie i zakończenie warsztatu. Indywidualny plan działania.

 

Podstawy teoretyczne (literatura):

Beck J.S.(2005). Terapia poznawcza. Podstawy i zagadnienia szczegółowe. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Boyd D., Bee H. (2008). Psychologia rozwoju człowieka. Poznań: Zysk i S-ka Wydawnictwo.
Brzezińska A.I.(2006) (red.).Psychologiczne portrety człowieka. Gdańsk : Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne.
Faber A., Mazlish E. (2001). Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały. Jak słuchać, żeby dzieci do nas mówiły. Poznań: Media Rodzina.
Hughes D.A. (2006). Building the bonds of Attachment. United States of America: Jason Aronson.
Jarmuż S., Witkowski T. (2004).Podręcznik trenera. Wrocław: Bibliotek Moderatora.
Kendall P.C. (2010). Terapia dzieci i młodzieży. Procedury poznawczo-behawioralne. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Król-Fijewska M.(2005). Stanowczo, łagodnie, bez lęku. Warszawa: Wydawnictwo WAB.
Okun B.F.(2002). Skuteczna pomoc psychologiczna. Warszawa: instytut Psychologii Zdrowia. Polskie Towarzystwo Psychologiczne.
Padesky A.Ch., Greenberger D. (2004). Umysł ponad nastrojem. Kraków : Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Pisula E. (2005). Małe dziecko z autyzmem. Diagnoza i terapia. Gdańsk: Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne.
Webster-Stratton C.(2004).The Incredible Years .A Trouble-Shooting Guide for Parents of Children 3-8. Toronto: An Umbrella Press.
Wolańczyk T., Kołakowski A., Skotnicka M. (1999). Nadpobudliwość psychoruchowa u dzieci. Prawie wszystko, co chcielibyście wiedzieć. Lublin: Wydawnictwo Bifolium.